مقدمه: زنان سرپرست خانواده در مقایسه با سایر زنان مشکلات روان‌شناختی بیشتری دارند و از سطح بهزیستی روان‌شناختی پایینتری برخوردارند. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان متمرکز بر شفقت بر شادکامی و امید به زندگی زنان سرپرست خانوار تحت پوشش بهزیستی شهرستان لامرد انجام شد.
روش: این پژوهش نیمه‌آزمایشی و به‌صورت پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری با گروه گواه بود. جامعه‌آماری پژوهش حاضر شامل کلیه زنان سرپرست خانوار تحت حمایت بهزیستی شهرستان لامرد در سال 1399 بود تعداد سی نفر به‌روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند و به‌صورت تصادفی در دو گروه پانزده نفر آزمایش و گواه قرار گرفتند. دو گروه در سه مرحله پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری به پرسشنامه شادکامی آکسفورد آرگیل و لو1989 و مقیاس امیدواریاشنایدر و همکاران1991 پاسخ دادند. گروه آزمایش درمان متمرکز بر شفقت را به مدت هشت جلسه دریافت نمود و گروه گواه طی این مدت هیچ مداخله‌ای دریافت نکرد.
نتایج: تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر نشان‌ داد که بین شادکامی و امید به زندگی زنان سرپرست خانوار گروه آزمایش و گواه در مراحل پس‌آزمون و پیگیری تفاوت معناداری وجود داشت.(01/0>P) همچنین نتایج نشان داد، اثرات درمانی در مرحله پیگیری نیزباقی مانده است.
بحث و نتیجه‌گیری: بر اساس نتایج حاصل از این پژوهش می‌توان نتیجه‌گیری کرد که درمان متمرکز بر شفقت بر شادکامی و امید به زندگی زنان سرپرست خانوار تاثیر دارد و می‌توان از این روش برای افزایش شادکامی و امید به زندگی زنان سرپرست خانوار استفاده کرد.