fa تاثیر امید درمانی گروهی مبتنی بر نظریه‌ی اسنایدر بر خودکارآمدی مردان کم‌توان جسمی-حرکتی تخصصي Special پژوهشي Research <strong>مقدمه:</strong> کم‌توانی یکی از انواع واقعیت&rlm;های جهان امروز است که تبعات انکارناپذیر زیادی بر جامعه دارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر امید درمانی گروهی مبتنی بر نظریه&rlm; اسنایدر بر خودکارآمدی مردان کم&rlm; توان جسمی-حرکتی انجام شده است.<br> <strong>روش:</strong> مطالعه نیمه‌آزمایشی حاضر با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه کنترل اجرا شد. جامعه&rlm; آماری این پژوهش تمامی مردان کم&rlm; توان جسمی-حرکتی تحت پوشش بهزیستی شهر کامیاران در سال 95-1394 بود که از میان آنان سی نفر با روش نمونه&rlm; گیری در دسترس انتخاب گردید و به‌طور تصادفی در گروه آزمایش و کنترل (هر گروه پانزده نفر) جایگزین شدند. گروه آزمایش هشت جلسه&rlm; نود دقیقه‌ای با روش امید درمانی گروهی آموزش دید. اما گروه کنترل هیچ آموزشی دریافت نکرد. پرسشنامه&rlm; خودکارآمدی شرر (SGSES) در مراحل پیش &rlm;آزمون و پس&rlm; آزمون توسط هر دو گروه تکمیل گردید. داده‌ها با روش تحلیل کوواریانس و به کمک نرم افزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.<br> <strong>نتایج:</strong> نتایج نشان داد که بین میانگین نمره&rlm; های پس&rlm; آزمون خودکارآمدی گروه آزمایش و گروه کنترل تفاوت معناداری وجود دارد. به‌عبارت دیگر آموزش امید درمانی گروهی باعث افزایش خودکارآمدی در مردان کم‌توان جسمی-حرکتی شده است.(0/01>P)<br> <strong>بحث و نتیجه‌گیری:</strong> یافته‌های این پژوهش در مجموع حاکی از اثربخشی آموزش امید درمانی گروهی بر افزایش خودکارآمدی مردان کم‌توان جسمی-حرکتی است. بنابراین، اجرای چنین جلساتی در مراکز و کلینک‌های مددکاری اجتماعی و بهزیستی توصیه می‌شود. <strong>Introduction:</strong> Disability is one of the realities of the world today that has many undeniable impacts on society and people. This research aimed to investigate the effectiveness of group hope therapy based on the Snyder&#39;s theory on self-efficacy of physical and mobility impairments men.<br> <strong>Methods: </strong>This research was a quasi-experiment with pretest-posttest and a control group. The statistical population included all the physical and mobility impairments men who covered by welfare organization of Kamyaran city in 2015-2016. Thirty men were selected by available sampling method and randomly assigned to two groups. (Each group contain fifteen persons) The experimental group received eight sessions of ninety minutes hope therapy training while the control group did not receive any. As a pretest and posttest; Each group completed the self-efficacy(SGSES) questionnaire. The data were analyzed by analysis of covariance method with using of SPSS software.<br> <strong>Results:</strong> The results showed that there was a significant difference between self-efficacy variables of the two groups. On the other hand hope therapy significantly increased self-efficacy of physical and mobility impairments in men. (P<0.01)<br> <strong>Conclusions:</strong> This study showed that hope therapy led to increasing self-efficacy of physical and mobility impairments in men. So the implementation of such educational programs in social work clinics and welfare centers are recommended. امید درمانی گروهی, خودکارآمدی, مردان کم‌توان جسمی-حرکتی Group Hope Therapy, Self-Efficacy, Physical & Mobility Impairments Men 5 12 http://socialworkmag.ir/browse.php?a_code=A-10-262-1&slc_lang=fa&sid=1 Ali Sheykholeslami علی شیخ الاسلامی a_sheikholslamy@yahoo.com 10031947532846003060 10031947532846003060 Yes دانشگاه محقق اردبیلی Shokufeh Ramezani شکوفه رمضانی 10031947532846003061 10031947532846003061 No دانشگاه محقق اردبیلی