پیشگفتار: خودکشی یکی از مهمترین مساله‌های پیچیده اجتماعی است و کاهش و پیشگیری از آن هدف بسیاری از برنامه‌ها و سیاست‌های دولت‌ها در جوامع گوناگون است. پژوهش حاضر با هدف تحلیل جامعه‌شناختی اقدام به خودکشی در استان لرستان در فاصله سال‌های 1396 تا 1400 بر اساس آمار و داده‌های موجود انجام شده است. 

روش: روش پژوهش حاضر، اسنادی و مبتنی بر تحلیل ثانویه است. در این مطالعه داده‌های مربوط به خودکشی، از آمارهای پزشکی قانونی و دانشگاه علوم پزشکی لرستان اخذ شده است. واحد تحلیل در این پژوهش، فرد است. برای تجزیه و تحلیل داده‌ها از نرم افزار SPSS استفاده شده است.

یافته‌ها: نتایج نشان داد که بیشترین میزان اقدام به خودکشی به‌ترتیب با میانگین بیست و شش ممیز چهار دهم درصد مربوط به سال 1399، بیست و چهار ممیز بیست و چهار صدم درصد در سال 1398، بیست و یک ممیز شش دهم درصد در سال 1400، نوزده ممیز شش دهم درصد در سال 1396، و کمترین اقدام به خودکشی ده ممیز هفت دهم درصد مربوط به سال 1397 بوده است. بیشترین اقدام به خودکشی به تفکیک شهرستان مربوط به شهرستان خرم آباد با سی و چهار ممیز چهار دهم درصد و شهرستان سپیددشت با میزان یک دهم درصد کمترین اقدام به خودکشی را داشته است. گروه سنی پانزده تا بیست و چهار سال بیشترین میزان اقدام به خودکشی و گروه سنی پنجاه و پنج تا شصت و چهار سال کمترین میزان اقدام به خودکشی را انجام داده‌اند. پنجاه و پنج ممیز دو دهم درصد از افراد اقدام‌کننده به خودکشی زن و چهل و چهار ممیز هشت دهم مرد بوده‌اند.

پی‌آمد: گسترش فقر و بی‌کاری، فشار هنجاری مردسالارانه، خشونت‌های خانگی، ازدواج اجباری، پدیدارشدن تغییرات ارزش‌ها و باورهای فرهنگی، افزایش تنش‌ها و تعارضات بین‌نسلی، تعارضات و نابه‌سامانی‌ها و مشاجرات خانوادگی و فقدان حمایت اجتماعی با خودکشی در لرستان ارتباط تنگاتنگی دارد.